Μικρή συμβολή για μια μεγάλη επέτειο, αυτή του Πολυτεχνείου.

της Μπέττυς  Σκούφα

    Όσο περνούν τα χρόνια από ένα ιστορικό γεγονός, τόσο φαίνεται ότι ξεθωριάζουν

οι μνήμες και οι    συμβολισμοί του, όσο σημαντικό κι αν αυτό υπήρξε και ακόμη είναι.

Αν ρωτήσει κανείς τους σημερινούς πιτσιρικάδες και πιτσιρίκες τι ακριβώς έγινε την

ημέρα του Πολυτεχνείου πριν από σχεδόν σαράντα χρόνια, οι απαντήσεις που θα πάρει

είναι διάφορες κι ίσως μεταξύ τους αντιφατικές. «Κάποιοι νεολαίοι ξεσηκώθηκαν,

δεν ξέρω για ποιο λόγο, κάτι έγινε στο Πολυτεχνείο στην Αθήνα, κάτι τανκς, χούντα»,

λέξεις διάσπαρτες, που στο μυαλό του νεολαίου δε φαίνεται να έχουν και μεγάλη σύνδεση

 μεταξύ τους. «Τις πταίει»? Η ελλιπής παιδεία, θα απαντήσουν εύκολα μερικοί. Σύμφωνοι.

Και για ποιο λόγο η παιδεία που παίρνει η σημερινή νεολαία της Ελλάδας είναι ελλιπής?

Για ποιους λόγους προωθείται συνεχώς η υποβάθμισή της? Αν οι κυρίαρχοι δεν μας

ήθελαν υποταγμένους,  οσφυοκάμπτες και γονυπετείς, σίγουρα τα πράγματα θα ήταν

 διαφορετικά. Αν αυτό που ενδιέφερε τις κυβερνήσεις θα ήταν να υπάρχουν σκεπτόμενοι

 και δραστήριοι πολίτες, τότε σίγουρα οι σημερινοί νεολαίοι θα γνώριζαν επακριβώς τι

 έγινε στην εξέγερση του Πολυτεχνείου και γιατί η συγκεκριμένη εξέγερση υπήρξε τόσο καθοριστική.

«Ναι, αλλά, η τότε γενιά του πολυτεχνείου, δεν είναι αυτή που καπηλεύτηκε τα όνειρα και τους αγώνες τόσων εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων, αυτή που μετέπειτα βολεύτηκε, ξεπούλησε, και  τέλος παρέδωσε τη χώρα στη σημερινή χούντα, τη χούντα της τρόικας?», θα ανταπαντήσουν μερικοί. Σύμφωνοι. Με μερικές όμως επιφυλάξεις και διαφοροποιήσεις. Πολιτικού φυσικά χαρακτήρα. Εκτός από αυτούς τους «ξεπουλημένους» που συμμετείχαν αρχικά στην εξέγερση και που αργότερα για λόγους καριερισμού παρέδωσαν την πίστη και τα όνειρά τους πυρανάλωμα για την πολυπόθητη κυβερνητική ή μη θέση, εκτός από αυτούς που ξεπούλησαν το πολυτιμότερο ίσως κομμάτι του εαυτού τους, έδωσαν την ψυχή τους στο διάολο για λίγα ή αρκετά παραπάνω αργύρια, υπήρξαν μεταξύ των εξεγερμένων και άνθρωποι που βιάστηκαν, βασανίστηκαν, εξοντώθηκαν, δολοφονήθηκαν. Κι αυτούς κι αυτές (γιατί υπήρξαν και αρκετές γυναίκες ανάμεσά τους) οφείλουμε να τιμούμε στη σημερινή και κάθε κατοπινή επέτειο. Ανθρώπους που δε δίστασαν να θυσιάσουν τη ζωή τους πολεμώντας για τη λευτεριά, την αξιοπρέπεια, τη λαοκρατία, τη δημοκρατία. Αυτοί είναι οι άνθρωποι που έχουμε στο μυαλό όταν μιλάμε για εξέγερση του πολυτεχνείου, αυτοί που μπήκαν μπροστά στα τανκς, αυτοί που σάπισαν στα μπουντρούμια της επταετίας της χούντας, που δεν κοίταξαν την προσωπική τους βολή, την πολυθρόνα, τον καναπέ, τη δουλίτσα, το σπιτάκι τους, αλλά ρίχτηκαν ψυχή τε και σώματι στον πολυτιμότερο αγώνα, στον αγώνα για τη λευτεριά.

Αυτούς κι αυτές πρέπει να τιμάμε, απέναντι κι αντίθετα στις επιβολές της σημερινής χούντας και των συνεργατών της, στα ακροδεξιά αποπαίδια της, που προπαγανδίζοντας τις φασιστικές κι αντιδημοκρατικές ιδέες τους λένε ότι τάχα μου δεν υπήρξε εξέγερση, ότι τάχα δεν υπήρξαν νεκροί, δεν υπήρξαν βασανιστήρια, δεν υπήρξαν κραυγές αγωνίας ανθρώπων που υπέφεραν, γιατί μωρέ «ένας Παπαδόπουλος μας σώζει, αυτός έφτιαξε τους δρόμους, τα μεγάλα κατασκευαστικά έργα κλπ».

Ζούμε σήμερα μια χούντα? Ζούμε σήμερα το μεσαίωνα του σκοταδισμού, της μαύρης

προπαγάνδας, του πολέμου απέναντι στις δημοκρατικές δυνάμεις του τόπου?

Ζούμε σήμερα κάτω από την ασφυκτική πίεση της οικονομικής ολιγαρχίας του τόπου

 και των ξένων συμφερόντων που τη στηρίζουν? Υπάρχουν σήμερα δοσίλογοι, γίνονται

βασανιστήρια στα κρατητήρια της ασφάλειας, ζούμε σε εποχές εκφοβισμού των πολιτών,

 ζούμε στη μιζέρια, το θάνατο της ελεύθερης σκέψης και πράξης? Προσπαθούν σήμερα οι

λίγοι και ισχυροί να κοροϊδέψουν το λαό, να τον εξαναγκάσουν στη φτώχεια και την εξαθλίωση?

Πέφτει ξύλο και άγρια καταστολή στις διαδηλώσεις? Προσπαθούν να μας κόψουν κι αυτόν τον αέρα ακόμη που αναπνέουμε? Ξεπουλάνε τη χώρα μισοτιμής? Ξεπουλάνε τις ζωές μας?

Φεύγουν τα παιδιά μας αυτοεξόριστα, οι νέοι μετανάστες, μήπως μπορέσουν και ζήσουν

 σε άλλη χώρα, άλλη γη?

Ρητορικά ερωτήματα που δε χρήζουν προφανώς ιδιαίτερης ανάλυσης. Κάτω από αυτό το

 πρίσμα και το σκοτάδι που πλανιέται στις μέρες μας πάνω από τα κεφάλια μας κι απειλεί

 να φάει τις ζωές μας, μία πρέπει να είναι η απάντηση:

Ναι, είμαστε οι γνήσιοι απόγονοι των απελευθερωτών της χώρας. Ναι, είμαστε οι συνεχιστές του αγωνιστικού πνεύματος του πολυτεχνείου. Ναι, παλεύουμε σήμερα περισσότερο από ποτέ για την απελευθέρωση της χώρας από τις διεθνείς αποικιοκρατικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και τους ντόπιους συνεργάτες τους. Ναι, είμαστε πρόθυμοι και πρόθυμες να προσφέρουμε όλες μας τις δυνάμεις στον αγώνα για ανεξαρτησία, λευτεριά, λαοκρατία.Και πράγματι, θα ξαναστήσουμε τη δημοκρατία στη χώρα που τη γέννησε. Όχι αυτή τη μπάσταρδη που μας τυράννησε 30 και βάλε χρόνια, αλλά τη γνήσια. Αυτή που θα σέβεται τις ανάγκες της γιαγιάς και του παππού της γειτονιάς, αυτή που θα αφουγκράζεται τις επιθυμίεςτου μικρού παιδιού, που θα πιάνει από το χέρι τον ανήμπορο για να τον περάσει απέναντι, αυτή που θα δίνει τα φάρμακα απλόχερα σε αυτόν που τα χρειάζεται, αυτή που θα εξασφαλίζει αξιοπρεπή υγεία, παιδεία, διαβίωση σε όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες.

Ήρθε η ώρα να δώσουμε την πολυτιμότερη μάχη. Ήρθε η ώρα να ατενίσουμε την αυγή

της Δημοκρατίας σε μια απελευθερωμένη χώρα που πια δεν θα τρώει αλλά θα στηρίζει τα παιδιά της.

Ένα, δύο, τρία

Πολλά πολυτεχνεία!

Εμπρός για της γενιάς μας τα πολυτεχνεία!